Klub z Villa Park przyznał, że u kapitana drużyny, Stiliana Petrova, stwierdzono ostry przypadek białaczki.

Gary Neville rozegrał swój ostatni, pożegnalny mecz w trykocie Czerwonych Diabłów. Na boisku pojawiło się wielu jego przyjaciół, którzy w ten sposób złożyli hołd doświadczonemu obrońcy United.

Serwis AngielskaPilka.com ogłasza nabór do redakcji. Poszukujemy młodych, zdolnych adeptów osób z pasją, którym marzy się praca u boku zgranej i kompetentnej redakcji poważnego serwisu.

Informujemy naszych czytelników, że są aktualnie prowadzone prace modernizacyjne na naszej stronie.

Jack Wilshere, choć ma tylko 18 lat, szybko wchodzi na szczyt. Pomocnik Arsenalu z mało znanego gracza stał się czołową postacią w planach menedżera Arsènea Wengera.

Jedna z największych legend dla piłki, o którym sam Pele powiedział: „To najlepszy piłkarz na świecie”. Sprytny, skoczny, o niebywałych umiejętnościach technicznych – robił z piłką co chciał, ogrywał każdego jak chciał. Samouk futbolu jakich mało, który nigdy nie schodził poniżej pewnego poziomu gry. George Best, piłkarz który był na szczycie.

Dziś Arsene Wenger kończy 60 lat. To najbardziej utytułowany menedżer w historii Arsenalu. Były obrońca RC Strassburg zaskakuje ofensywnym stylem gry. W czasie jego rządów na Highbury, a potem na Emirates, do historii przeszło powiedzenie „boring, boring, Arsenal”. Nawet przegrywa pięknie.

Magister ekonomii nie zrobił kariery jako zawodnik i w wieku 32. lat zajął się menedżerką. To najdłużej pozostający u władzy boss The Gunners, jedyny trener w historii Premier League, który całą kampanię nie został pokonany. Jedyny nie pochodzący z Wysp menedżer, który wygrał w Anglii The Double, i to dwa razy.

W ostatnich dniach dużo mówiło się o transferze niepozornego francuza do Realu Madryt. Mowa oczywiście o Lassanie Diarra, pierwszym francuzie w zespole Królewskich od czasów wyśmienitego Zinedine Zidane'a. Czy Jose Mourino oraz Arsene Wenger, którzy pozbywali się go ze swoich drużyn plują sobie teraz w brodę, czy być może transfer na Santiago Bernabeu odbył się tylko z powodu zawrotniej liczby kontuzji w zespole Juande Ramosa?

Kiedy widzi się wynędzniałego Shauna Wrighta-Phillipsa, aż ciśnie się na usta: „chłopie, zjedz kanapkę, batona, cokolwiek!”. Grając w kraju, który futbolowi dostarcza piłkarskich gladiatorów, mierzący 166 centymetrów i ważący 64 kilogramy młokos wygląda nie jak zawodnik, a zjawisko.

Ten lichy wzrost był niegdyś przesłanką, by działacze Nottingham Forest obeszli się z nim gorzej niż z chodnikiem. Miał 15 lat, głowę ciągle rosnącą od marzeń, wyobraźnię, której nie sposób było poskromić, a w klubie usłyszał, że krasnal i piłkarz to nie są wyrazy bliskoznaczne. Musiał odejść. Wielu z miejsca potopiłoby się we łzach, jemu ambicja nie pozwoliła uronić choćby łezki. Kiedy wiele lat później, już w londyńskiej Chelsea, stanął w obliczu wielkich tarapatów, a wszystkie możliwe znaki na niebie i ziemi wskazywały, że i tym razem los na tacy przyniesie mu obrzydliwie gorzką pigułkę, on tylko dowiódł, iż jest człowiekiem wielkiej wiary. - Racja, mam jej w sobie całe mnóstwo! - padło wtenczas z jego ust. A dziennikarze jak jeden mąż mogli zachodzić w głowę - jak u licha tak małe ciało skrywa tak wielkiego ducha?